door Arthur De Meyer , 27 april 2012
The Hobbit wordt opgenomen aan 48 frames per seconde en niemand blijft er onberoerd bij. Peter Jackson meent dat het tijd werd om de standaard 25 fps, die tenslotte al meegaat sinds 1920, grondig te vernieuwen. Eerder deze week kreeg een select groepje filmjournalisten een screening van 10 minuten... en ze vonden het maar niets.
In de tijd van de stomme films bestond er geen standaard voor het aantal frames per seconde (fps). Het aantal hing sterk af van de studio waar de film gedraaid werd, met framrates die schommelden tussen 12 tot 26 fps.
Met de invoering en popularisering van gesynchroniseerd geluid (lees: stemgeluid) moest er een standaard bedacht worden om verwarring te vermijden onder projectionisten. Zonder standaard fps zou een film op een foute snelheid afgespeeld kunnen worden en het geluid – dat mee op de filmstrip zit – zou belachelijk klinken. Denk maar een plaat die op een verkeerd toerental gedraaid wordt: lachwekkend.
Om die problemen te vermijden werd, midden de jaren 20, de standaard van 25 fps vastgelegd. Tot vandaag is die voor cinema onveranderd gebleven.
Het menselijk oog is zeer moeilijk te vatten in frames per seconde, progressieve of interlacete beelden. We zouden de framerate van ons oog kunnen beschrijven in de chemische reactietijd van ons netvlies, dus de tijd die één cel op ons netvlies nodig heeft om te reageren op licht. Aan de andere kant heb je ook de verwerkingssnelheid van ons brein, en die kan van individu tot individu uiteen lopen.
Ergens is het bovenstaande irrelevant omdat ons brein een kei is wat betreft interpolatie: het “vindt” zelf beelden “uit” die er niet zijn. Als je 25 plaatjes per seconden te zien krijgt die elkaar lijken op te volgen, zal ons brein alle gaten tussen die 25 plaatjes opvullen.
Je brein interpoleert die plaatjes en maakt er een bewegend beeld van. Hoe minder ons brein moet invullen, hoe “vloeiender” het beeld lijkt. Dus hoe meer frames per seconde, hoe beter ons brein in die opdracht slaagt. De applets op deze site demonstreren dat.
Peter Jackson besloot om bovenstaande redenen The Hobbit dus op te nemen in 48 fps en in 3D. Op de CinemaCon-conferentie screende Warner tien minuten van de film, en de aanwezige journalisten waren niet bepaald positief achterwaarts.
Jim Vejvoda van IGN zei dat de beelden eruit zagen als een oude aflevering van Doctor Who, of een opgenomen televisieprogramma. Het zag er zeer vloeiend uit en haarscherp uit, maar té realistisch.
"De te hoge realiteitsgraad bleef me uit dan film houden in plaats van me er volledig in onder te dompelen, wat bij The Lord of The Rings-films wel het geval was. Het extreme 'fantasy element', het artificiële van de film was overduidelijk - en soms zelfs pijnlijk - aanwezig", aldus Vejvoda.
Regisseur Naim Sutherland merkte ooit op dat 25 fps misschien weleens het magische ingrediënt zou kunnen zijn van cinema. “Door niet genoeg visuele informatie te tonen, dwingen we de hersenen om alle gaten zelf in te vullen... Dat zorgt ervoor dat je nog meer op gaat in de kijkervaring. Het maakt allemaal deel uit van het proces dat je aan het lachen of huilen brengt, of betrokkenheid, spanning en angst oproept.”
Peter Jackson meent echter dat films kijken in 48 fps veel minder vermoeiend zou zijn voor je ogen, vooral voor 3D-beelden. Het probleem is dat weinig of geen cinema’s projectoren hebben die 48 fps beelden kunnen afspelen. Of we de film dus daadwerkelijk in 48 fps gaan kunnen zien, blijft maar de vraag.
Om zelf een oordeel te vellen, zullen we moeten wachten tot The Hobbit in de zalen komt. In België en Nederland is dat op 12 december dit jaar.
bron: FWD Magazine