Toon alles (4)
Eric  Beeckmans

Tussen 1973 en 1985 zagen we vooral in het adult- en horrorgenre nog enkele 3D-films verschijnen. De meest bekende zijn Jaws 3-D en Friday The 13th Part III uit de vroege jaren ‘80.

De introductie van IMAX-films en dito bioscopen in de late jaren ‘80 en vroege jaren ‘90 gaf 3D nog een stevige duw in de rug. Bij IMAX-producties werd er erg nauwlettend toegekeken op een correcte weergave van 3D-beelden, waardoor klachten over hoofdpijn en dergelijke uitbleven. Ook de supergrote schermen van IMAX-bioscopen droegen bij aan het relatieve succes.

De opkomst van LC Shutter-brillen
In de jaren ’80 zien we ook de opkomst van LC Shutter-brillen. Die zijn voorzien van een Liquid Crystal-paneel, waarbij het linker- en rechterpaneel alternerend worden verduisterd. Dat gebeurt gesynchroniseerd met een beeldbron die afwisselend een beeld voor het linker- en rechteroog toont. Gebeurt dit snel genoeg (met minstens 50 beelden per seconde, per oog), dan ziet elk oog zijn eigen beeldstroom en kan je dus 3D-effecten waarnemen.

Frame-sequencing vereist een actieve bril. Synchroon met de projectie van alternerende beelden voor het linker- en rechteroog, wordt het overeenkomstige oog afgesloten door het Liquid Crystal-paneel van de brilglazen.


Tot voor kort was deze techniek enkel bruikbaar met CRT- (beeldbuis) en plasmaschermen. De beelden moeten elkaar immers bijzonder snel opvolgen om te vermijden dat de kijker een flikkerend beeld ziet. Pas de laatste jaren zijn ook lcd-schermen voldoende snel geworden om deze techniek probleemloos te gebruiken.

Frame-sequencing met een actieve bril is dan ook de meest gebruikte techniek bij 3D-tv’s voor de huiskamer. Ook in enkele bioscoopzalen wordt deze technologie gebruikt, in Vlaanderen bijvoorbeeld door de Utopolis-groep.

3/3
gerelateerde items