Hoeveel superhelden zijn er eigenlijk wel niet? Tientallen? Of zal het toch eerder honderdtallen zijn die ontsproten uit de comicsfabrieken van Marvel en DC Comics? Net zoals bij voetbal heb je bij superhelden lieden die in de vierde provinciale thuishoren - The Red Bee bijvoorbeeld - en spitsen die in eerste klasse spelen. Batman, Spider-man, Wolverine, de Hulk... Je kent ze wel.

Maar er is één superheld die toch wel op een eenzame hoogte staat, en dat mag je zelfs heel letterlijk nemen: Superman. Misschien wel de cleanste van de hoop, Dash wast witter dan wit, zonder de morele ambiguïteit van een Batman of Dredd, en natuurlijk de sterkste van allemaal.

Vroeger was hij echt een symbool van Amerika, misschien zelfs meer dan Captain America zelve. Helaas, zijn onbevlekt blazoen maakt Superman meteen een van de saaiste superhelden van heel het pantheon. De eerste films die rond Superman draaiden, met wijlen Christopher Reeve, sukkelden daar wel mee. Voor kinderen waren ze fantastisch - als tienjarige genoot ik er immens van - maar als je ze nu herbekijkt blijken de films stuk voor stuk flinterdunne verhaallijnen te hebben en bevolkt te zijn door kartonnen figuren.