HDR, High Dynamic Range, is de volgende stap naar ultra-realistische televisiebeelden. Maar hoe ver staan we er vandaag mee?

Het dynamisch bereik (Dynamic Range) van een beeldscherm verwijst naar de verhouding tussen het donkerste zwart en het helderste wit dat het scherm kan weergeven. We noemen dat eigenlijk al jaren het contrast. Maar die term is uitgehold geraakt door fabrikanten vanwege creatieve meetmethodes voor zwart. Daardoor zijn contrastwaardes van oneindig al lang in gebruik, en zeggen ze dus eigenlijk niets meer. In realiteit ligt de contrastwaarde ergens tussen 1.000:1 en 4.000:1, met een zwartwaarde van 0,2 tot 0,05 nit (de eenheid van luminantie) en een witwaarde van ongeveer 200 tot 400 nit.

Wanneer we over dynamisch bereik spreken, en meer bepaald over HDR, ‘High Dynamic Range’, dan spreken we in de eerste plaats over hogere piekwaarden bij wit. De piek witwaardes van onze huidige televisies zijn immers ontoereikend om echte realistische beelden te creëren. De bovenstaande figuur illustreert dat duidelijk. Televisiebeelden worden gemastered op een studiomonitor die als maximum 100 nit weergeeft. En dat is ruim onvoldoende om zelfs eenvoudige binnenverlichting weer te geven, laat staan een zonnige hemel. Maar er is ook een ander gevolg. Door dat beperkt dynamisch bereik moeten televisies ook dikwijls keuzes maken. Tonen ze alle donker detail, dan geven ze heldere delen van het scherm een grijzige tint. Tonen ze dan weer alle heldere delen duidelijk, dan verlies je alle detail in de donkere partijen.