Het zal niemand die Max Payne door zijn eerste twee avonturen stuurde, verbazen dat de nu voormalige New Yorkse agent nieuwe oorden, een nieuwe carrière, kortom een nieuw leven heeft opgezocht.

Dat het gras niet altijd groener is aan de andere kant, dat vermoedden we al. Als mens kan hij op onze sympathie rekenen wanneer het lot hem opnieuw door een hel dwingt waar niet op een kogel of litertje bloed meer of minder wordt gekeken. Als speler kun je jezelf maar weinig beters wensen.

Max heeft al betere tijden gekend. De vrouw die hij moest beschermen werd gekidnapt en het ziet er naar uit dat hij zich door het gevaarlijkste deel van São Paulo zal moeten schieten om haar terug te krijgen. Dat de dame in kwestie de trofeevrouw van een lokale belangrijke ‘zakenman’ is, maakt die taak er niet makkelijker op.

Maar een job is een job, en Max is er de man niet naar om een uitdaging uit de weg te gaan. Ook al bestaat die uitdaging uit een gewelddadige kluwen van drugbendes, huurlingen en corrupte politie-eenheden die hun eigen oorlog uitvechten in het labyrint van de favellas.
 


Ex-politiethriller
Deze Max Payne is de oude niet meer. De trek naar de broeierige onderbuik van Brazilië laat duidelijk zijn sporen na. Zelfs veteranen zullen het moeilijk hebben om de transformatie van deze ooit snoeiharde, strak in het pak zittende politiespeurder te verteren.

Snoeihard is hij nog altijd, maar die pitbullmentaliteit en grimmige oneliners komen nu uit een zweterige huurling met een kaalgeschoren kop, een paar kilo’s te veel en een schreeuwerig toeristenhemd.

Laat je echter niet misleiden, want Max is nog altijd zo dodelijk als tevoren en het maakt niet uit welk wapen je hem daarbij in handen duwt. Van een scherpschuttersgeweer over een shotgun tot een machinepistool in elke hand, er zijn maar weinig situaties waar Max met een paar welgemikte salvo’s geen oplossing voor vindt.