Toon alles (8)

Zwarte game
De originele Max Payne-game zette de eerste echte ‘game noire’ neer. Spelers leidden een uitgebluste New Yorkse flik door een soms letterlijk hallucinant avontuur vol intense vuurgevechten. Chandler-eske dialogen in een grofkorrelige comicbook-stijl werden afgewisseld met de slow motion kogel- en bloedballetten die ondertussen al lang geen alleenrecht meer zijn van de Hong Kong Action Cinema.

Niemand verwachtte een happy end en die verwachting werd ingelost. Het is dan ook te begrijpen dat Max in deze derde game New York en het gros van zijn nachtmerries achter zich heeft gelaten met de verhuis naar het al even weinig rustieke Braziliaanse São Paulo.

Met de helft zoveel haren en dubbel zoveel kilo’s leent Max zich uit als lijfwacht aan iedereen die daar het juiste bedrag voor over heeft. Wanneer hij tijdens een routineklus de trofeevrouw van een welgestelde ‘entrepreneur’ verliest, is het meer dan beroepseer die hem ertoe aanzet haar kidnappers door de levensgevaarlijke favelas te volgen. Een perfecte en geloofwaardige setting waar de makers van deze game voluit gebruik van maken om jou van de ene explosieve actiescène in de volgende te gooien.
 


Extreem geïnspireerd is het allemaal niet, maar de dialogen zijn beter geschreven dan die van de gemiddelde film in dit genre en zelfs in slow motion blijven de vloeiende animaties en het geloofwaardige fysieke spektakel moeiteloos overeind.

Max Payne 3 kiest opnieuw voor het over-de-schouderstandpunt en daar zijn goede redenen voor. Zo hou je immers steeds het zicht op je weergaloze hoofdrolspeler terwijl die zich door ontelbare, griezelig geloofwaardige animaties beweegt. Elk herladen en van wapen wisselen wordt ter plekke gegenereerd, al naargelang de omstandigheden en de wapens in kwestie.

Nog vlotter slingert de actie van gameplay naar korte tussenfilmpjes en weer terug. Dat gebeurt naadloos, net zoals er van het heden naar flashbacks uit het verleden en weer terug wordt geschakeld. Je loopt in deze game hoogst zelden tegen een laadscherm aan. Tenzij je heel erg vaak onderuitgaat uiteraard.

Het verhaal dat in deze game verteld wordt, is naar goede gewoonte grimmig, rauw en niet te beroerd om je op het verkeerde been te zetten. Door zijn combinatie van comicbook-prenten met voice-overs en gruwelijk gedetailleerde in-game beelden en audio voelt de speler zich tegelijkertijd in de speelwereld en in het hoofd van Max Payne.

Twee uiterst twijfelachtige plekken als je naam Max is, maar voor spelers garandeert het een achtbaanrit die het tempo en spektakel van de betere Die Hard-film aan een goed gelaagd verhaal durft te koppelen. Applaus ook voor zowel de manier waarop de actie zich laat besturen als de kaakverlammende wijze waarop die in beeld wordt gebracht.
 

gerelateerde items