Beleefde jongen

We hebben de N90Q op een varia van versterkers gehangen, waaronder de TEAC UD-03, Chord Mojo en Sony PHA-1A. Drie heel andere apparaten, met prijskaartjes die gaan van 999 tot 150 euro. Op zich zou versterking geen noodzaak moeten zijn, gegeven de specificaties (32 ohm, 112 dB / 1 mW), maar toch bleek het nodig om een redelijk volume te krijgen. Sloten we de N90Q via USB aan, dan speelde alles opeens veel luider. Zoals eerder gezegd hadden we een lichte voorkeur voor de USB-koppeling.

Klankmatig komt de N90Q verrassend uit de hoek. Met zijn flashy design en gesloten ontwerp verwacht je een meer bass-zwaar geluid. De N90Q is echter behoorlijk trouw aan de AKG-filosofie, die meer de nadruk geeft legt op detailweergave en een uitgesproken aanwezigheid in het midhoog. Tegelijkertijd is de N90Q zeker niet op het klinische af, zoals je wel zou kunnen zeggen van AKG-grootheden, zoals de K701. Na de meting – die maar enkele seconden duurt – kun je luisteren naar iets wat veel mensen als perfect zouden omschrijven.

Het is zeker verbazend voor een gesloten ontwerp, waar je een sterke ‘in-je-hoofd’-luistergevoel zou verwachten. Helemaal afwezig is dat gesloten gevoel niet, maar als we bijvoorbeeld naar ‘Weight of Love’ van The Black Keys luisteren horen we toch een ruime soundstage waar de instrumenten goed verspreid zijn. Bassen zijn voor sommigen misschien net onder het ideale getuned, aanwezig maar met iets minder impact dan ook onze persoonlijke smaak. Maar dat is ook eigen aan de Harman-curve. 

Bij ‘History Song’ van The Good, The Bad & The Queen verwachten we bijvoorbeeld dat de reggae-baslijn een tikkeltje meer te horen doorklinken. Via de toonregeling links zijn we geneigd meer toe te voegen.

Dat de N90Q wel wat aankan, blijkt bij ‘Dreaming of the Crash’ van de soundtrack van 'Interstellar'. De zeer lage, dreigende toon die de basis vormt zit vol emotie – de N90Q duikt hier diep – en de kwaliteiten van de AKG worden nog eens duidelijk gemaakt als je luistert naar de orgel in deze track.

Bij het Prokoview-album van pianist Lang-Lang die samenspeelt met Berliner Philharmoniker onder leiding van Simon Rattle, blijkt de N90Q ook geen schrik te hebben met complexe orkestrale weergaves. De grote dynamiek in dit album vormt geen probleem voor de hoofdtelefoon, waardoor je kunt genieten van bombast maar ook van nuance. Als het orkest plots ‘ontploft’, volgt de N90Q het perfect op de voet en worden alle instrumenten afzonderlijk goed geplaatst. Ja, de piano zou net iets realistisch dieper ondersteund mogen worden.

Samengevat: de N90Q heeft een weergave die je beleefd kunt noemen – en dat is dan weer goed om heel lang te luisteren. 

gerelateerde items