VR, Virtuele Realiteit, is een concept dat enorm tot de verbeelding spreekt. Wat als we konden rondwandelen in een gesimuleerde omgeving die zo volmaakt is dat ze zo goed als echt lijkt?

Het is het onderwerp geweest van talloze films, denk maar aan Tron, Ghost in a Shell, Total Recall, Lawnmower Man, en natuurlijk The Matrix trilogie. In de literatuur is er Snow Crash (Neal Stephenson), Neuromancer en de vervolgboeken (William Gibson), en Killobyte (Piers Anthony) om er maar een paar te noemen. En het Holodeck aan boord van de Enterprise in Star Trek: The Next Generation speelt een prominente rol in heel wat afleveringen.

Om VR echt te realiseren gebruiken we meestal een ‘Head Mounted Display’. Twee schermen, een voor elk oog, die in een helm of hoofdband vervat zitten, met een sensor die de positie van je hoofd volgt, en meestal ook samen met een hoofdtelefoon voor geluid. Maar ondanks het feit dat er met de regelmaat van de klok nieuwe displays van dit type op de markt of op beurzen verschijnen, echt werken deed het nooit. Waarom?

Om in je hoofd de stap te kunnen zetten van ‘ik kijk naar een stereoscopisch scherm’ naar ‘ik zit in een andere wereld’ moeten er heel wat voorwaardes voldaan zijn. Het beeld moet perfect volgen wat je met je hoofd doet. Je mag niet misselijk worden omdat de ervaring die je ziet niet klopt met wat je doet. Het scherm moet voldoende resolutie bieden zodat je geen pixels ziet, enzovoort. Maar toch lijkt het er op dat we voor een doorbraak staan.