Opvallend op CES zijn de vele lanceringen van smartphones met LTE. Maar welke technologie schuilt er achter die afkorting? En waarom krijgen de Amerikanen dergelijke supersnelle toestellen en wij niet?



Het was Samsung dat de spits afbeet met de lancering van de gigantische Galaxy Note (bij ons al beschikbaar), gevolgd door HTC met de Titan II (inclusief 16-megapixelcamera) en de Nokia Lumia 900. Stuk voor stuk spectaculaire apparaten die hier in de Verenigde Staten pronken met LTE-functies, maar bij ons met ‘gewoon maar’ 3G zullen verschijnen.

LTE staat voor Long Term Evolution en wordt vaak aangeduid als 4G. Het is met andere woorden een opvolger van 3G, goed voor mobiele dataverbindingen met veel hogere snelheden. LTE kan op papier snelheden bereiken tot 300 Mbit/s, al valt het in realiteit heel wat lager uit. Gewoonweg omdat dergelijke theoretische cijfers in de praktijk nooit haalbaar zijn, en ook omdat operatoren zelf de snelheden beperken om hun infrastructuur niet te overbelasten.
 

Supersnel
In de VS worden bij operatoren als AT&T en Verizon downloadsnelheden gemeten in de orde van grootte van 30 tot 50 Mbit/s. Dat zijn snelheden die Belgische DSL- en kabelverbindingen evenaren of overtreffen. Kortom, met LTE heb je geen vaste lijn meer nodig... al kan het prijskaartje daar wel een stokje voor steken. Maar het is niet onmogelijk: in  Scandinavische landen is het bijvoorbeeld helemaal niet uitzonderlijk dat de woning enkel via mobiel breedband met het internet verbonden is.

Voor mobiel gebruik zorgen LTE-snelheden voor een wereld van verschil. Op CES demo’s zien van mensen die surfen via de 4G-technologie is spectaculair. Het streamen van HD-video gaat zonder haperingen en webpagina’s verschijnen zo snel als op een recente computer.

Toch zit er ook een nadeel aan vast: de huidige LTE-telefoons zuipen nog meer stroom dan de 3G-smartphones waar iedereen nu al steen en been over klaagt.
 

Lage landen
Klinkt allemaal leuk en aardig, maar wij Belgen en Nederlanders zijn er niets mee. Voorlopig inderdaad toch, want in beide landen wordt er gesleuteld aan het mobiel netwerk om ook bij ons LTE aan te bieden. Onder andere Telenet voerde vorig jaar nog een bescheiden LTE-experiment uit in het Mechelse. Proximus van zijn kant is al een tijdje in alle stilte zijn netwerk aan het upgraden.

Technisch begint het verhaal dus te kloppen, maar dat is niet voldoende. De Belgische overheid heeft lang gewacht met het verkopen van 4G-licenties. Onder andere door het lange uitblijven van een volwaardige Belgische regering, zo werd er gefluisterd, vond die licentieverkoop pas eind november 2011 plaats. In Nederland is de 4G-veiling al wel achter de rug. Er wordt volop getest met LTE-netwerken, onder andere door KPN. Maar ook daar gaat het (paradoxaal genoeg) traag.