Toon alles (4)
Geert Fauvart

Naturel

We zetten de PS500 een tweetal weken aan het werk in onze vaste testopstelling, waarbij een Lehmann Audio Black Cube Linear hoofdtelefoonversterker de Grado mag aansturen. Aftrappen doen we met wat oudere nummers uit onze jazz- en soulcollectie.

Tijdloze muziek, maar de PS500 maakt al snel duidelijk dat de geluidskwaliteit van de moderne re-releases ervan enorm uiteenloopt. De verleidelijke stem van de onlangs overleden Etta James in ‘At last’ wordt bijvoorbeeld breed, glashelder en opvallend open neergezet. De PS500 neemt je haast mee ‘in’ deze gouwe ouwe.

Hij lijkt daarbij geen warmte toe te voegen, maar zet het nummer zeker ook niet kil of analytisch neer. Met andere woorden: hij windt er geen doekjes om.

Dat daar niet alleen voordelen aan vast zitten, merken we wanneer we een een platgemixte Nat King Cole-verzamelaar in het loopwerk van onze cd-speler steken. De PS500 laat perfect horen waar het misgelopen is bij deze schijf, tot op het punt waarop het echt ongenietbaar wordt.

Deze Grado lijkt de muziek dus in de eerste plaats door te geven, zonder er een eigen interpretatie aan te geven. Maar ook met nieuwere muziek weet de PS500 te verbazen met z’n snelle en immens gedetailleerde weergave, die nog sterker in de verf wordt gezet door het superdirecte karakter van deze hoofdtelefoon.

Daardoor gaat deze Grado even vlot om met de minimalistische deuntjes van Agnes Obel als met songs van Morphine of Mano Negra, waarbij de natuurlijke weergave telkens weer (on)opvallend is. Elk detail en elke kleine nuance lijkt blootgelegd te worden, zonder dat het vermoeiend of geforceerd klinkt.

Met muziek die het moet hebben van een beukende bas merk je natuurlijk wel dat er beperkingen zijn op het vlak van basimpact en slam. Anderzijds stelt de PS500 daar wel een diepe en erg gecontroleerde laagweergave tegenover. Ook de complete afwezigheid van isolatie is overigens opvallend, maar dat geldt voor iedere Grado.

gerelateerde items