Erg bijzonder

Wie nog steeds denkt dat de M2 eigenlijk toch gewoon de zoveelste klasse-D-versterker is, moet het toestel beslist eens optillen. Het apparaat weegt ruim twintig kilogram. En van de compacte afmetingen die eigen zijn aan klasse-D toestellen is ook niets te bekennen.

De afwerking is alleszins uitstekend. Achteraan zitten vooral veel digitale ingangen – vijf stuks – tegenover slechts twee analoge inputs op cinch, een logisch gevolg van de digitale roeping van de M2. Dat promoveert deze versterker meteen ook tot een hoogwaardige D/A-omzetter. Verder zien we twee paar royaal bemeten luidsprekerklemmen die bi-wiring mogelijk maken. Het apparaat laat zich vlot bedienen, maar de vormgeving van de afstandsbediening bevalt ons iets minder.

Aan de bronzijde koppelen we een Meridian 800V4 loopwerk aan en een Sonos Zoneplayer 90 die Apple Lossless-bestanden aanlevert aan de M2. Het eindresultaat krijgen we te horen door een koppel Klipsch Palladium PF-39 luidsprekers.

De geluidsweergave is buitengewoon ‘schoon’, dus vrij van enige vervorming, ruis en andere vervelende bijgeluidjes. De M2 laat details horen die je op de meeste andere versterkers niet opmerkt, ook niet als het om kostbare high-endmachines gaat. Hij doet dat zelfs zo goed dat het een ideale machine lijkt om het monitoringsysteem in een opnamestudio aan te sturen. Daarbij valt ook de extreem goede kanaalscheiding op.

Aan vermogen is er ook geen gebrek; de M2 blijkt nooit om power verlegen te zitten. Alleen als het volume echt zwaar de hoogte in gaat, kunnen het mid en hoog een beetje beginnen dicht te lopen. De M2 presteert dus erg goed, maar klinkt vooral ook heel bijzonder.

Zijn klankkarakter laat zich haast niet met een andere versterker vergelijken. Wel is de M2 volstrekt genadeloos. Zat de opnametechnicus met kleine oogjes achter z’n mengpaneel na een nachtje stevig stappen, dan zal de M2 dat ook meteen laten horen.

gerelateerde items