Hoe klinkt hij?

De hamvraag blijft uiteraard hoe de Play:3 klinkt. Zoals hij er uitziet, zou het kortste antwoord kunnen zijn. En daarmee bedoel ik: erg verzorgd, neutraal, onopvallend. Dat lijken weinig begeesterende omschrijvingen, maar zo hebben we luidsprekers graag. Ze voegen best zo weinig mogelijk toe aan de muziek en hoeven enkel weer te geven wat er in de muziek zit. Welnu, de Play:3 slaagt daar aardig in als je er de juiste plaats voor vindt. Vooral met de weergave van het laag luistert die plaatsing erg nauw.

De passieve woofer voor de lage tonen is bij de Play:3 in de achterzijde verwerkt en wint aan kracht naarmate je de luidspreker dichter bij een muur plaatst. Daarom loont het de moeite om wat te experimenteren met de plaatsing van de Play:3. Omdat die draadloos muziek plukt uit je netwerk hoef je maar met één parameter rekening te houden: de aanwezigheid van een stopcontact. Wij vonden een mooie balans in het laag met de luidsprekers een kleine twintig centimeters verwijderd van de muur. Het laag was dan voldoende aanwezig zonder overdreven boomerig te worden. Je mag enkel niet verwachten dat het laag net zo afgemeten, diep en strak klinkt als bij een setup met subwoofer.

Zoals bij iedere speaker kan je de weergave van het hoog ook enigszins beïnvloeden door de Play:3 op oorhoogte te plaatsen, of door de speaker rechtop te zetten. In die laatste positie blijkt de Play:3 wat meer gericht op het benadrukken van een helder hoog. Het is dus een kwestie van experimenteren. Bij ons heeft dat na een uurtje geleid tot het horen van een goddelijk klinkende stem van Agnes Obel. Ook de gitaren en drums van de Foo Fighters kwamen energiek en overuigend over. Het verfijnde gearragneerde geluid van Steely Dan was dan weer voldoende gedetailleerd zonder analytisch te klinken. Zoals eerder gesteld: erg verzorgd, neutraal, onopvallend.

gerelateerde items