Twee keer 'maar'

Bij dit alles hoort een 'maar'. Of beter gezegd, twee keer een 'maar'. De eerste heeft betrekking tot de stereoscheiding. Die is, logischerwijze, beperkt als je luistert naar één Play: 3. Ze is wel degelijk aanwezig als je je goed positioneert voor de luidspreker, maar van een brede soundstage kan je niet spreken. Een keer je uit de sweetspot voor de luidspreker stapt, ben je ook de stereoscheiding kwijt. Een euvel dat overigens optreedt bij zowat alle geluidsoplossingen die werken vanuit één unit. Daarom lijkt het ons verstandig om meteen twee exemplaren aan te schaffen en die gekoppeld te gebruiken als stereopaar wanneer je eens lekker gaat zitten om naar muziek te luisteren. Datzelfde koppel kan je op een ander moment immers ook onafhankelijk van elkaar te gebruiken om bijvoorbeeld de keuken én woonkamer te voorzien van muzikaal behang.

De tweede 'maar' willen we graag plaatsen bij het maximale volume. Dat volstaat om indrukwekkend over te komen, maar de klank die je krijgt bij hogere volumes is niet zo verzorgd, neutraal en onopvallend zoals we dat eerder beschreven. Het hoog wordt naar onze menig iets te schril, het laag pompend. De Sonos Play:3 kan dus wel wat volume produceren, maar het is niet meteen zijn sterkste punt.

gerelateerde items