De ZL2 ziet er alvast prachtig uit. Het scherm heeft een dunne zwarte rand, iets meer dan 1 centimeter breed, en is afgeboord met een metalen kader van amper 5 millimeter. Gecombineerd met de open, vierkante metalen voet geeft dat een zeer licht en scherp afgelijnd uiterlijk. Met een profiel van 4 centimeter hoort hij niet bij de slankste, maar het toestel zal niet misstaan aan de muur. Alle aansluitingen zijn naar onder of naar de zijkant van het scherm gericht wat de bekabeling bovendien vergemakkelijkt.

De remote is een slanke verschijning. Het is een typische lange reep, maar met een ovalen doorsnede. Een geborsteld metalen huls schuift in verschillende stappen over de remote om overbodige toetsen te verbergen. Een erg mooi design, maar in gebruiksgemak schiet ze wat te kort. De toetsen zijn immers net wat te klein. En wie op de tast de D-pad gebruikt, verwart die makkelijk met de toetsen errond. Als alternatief biedt Toshiba ook nog een smartphone app om je televisie te besturen.

De menu’s navigeren erg vlot, maar we hadden de verschillende content-bronnen toch graag iets beter georganiseerd gezien. Via Toshiba Places raadpleeg je een aantal internetbronnen, maar niet YouTube. Die hoort vreemd genoeg niet onder Toshiba Places thuis. En ook voor je eigen media, via USB of DLNA, moet je elders in de menu’s zijn.

We hadden ook graag een duidelijkere handleiding gehad. De menu’s zijn erg uitgebreid en de handleiding te summier. Dat leidt soms tot problemen. Zo kregen we de smartphone app niet aan de praat voor we diep in de menu’s ‘External control setup’ vonden en een gebruikersnaam en paswoord instelden.